Hoe aanwijzingen werken
Een aanwijzing is een eenvoudig feit over waar iemand was: "Ze was in de bibliotheek." "Hij bevond zich naast een plant." Geen aanwijzing liegt en geen enkele is versiering. Elke aanwijzing laat die persoon een groep vakjes over waar het feit klopt, en de rest streep je weg.
Aanwijzingen bestaan in een positieve en een ontkennende vorm. Een positieve, zoals "in de bibliotheek", laat meestal maar een paar vakjes over. Een ontkennende, zoals "niet in de keuken", haalt er een paar weg en laat de rest open. Alleen lost die zelden iets op, maar vaak beslist hij de laatste keuze.
Twee aanwijzingen, alleen in de kamer en met een ander, gaan over wie er verder in de kamer was. Ze werken met tellen en worden sterker naarmate het bord voller raakt. Combineer elke aanwijzing met de ene regel uit sudoku, één persoon per rij en per kolom, en het bord heeft precies één oplossing. De precieze tekst van elke regel staat op de regelpagina.