Na sluitingstijd
In het Museum is het zo stil dat elk geluid telt. Het atrium is de grote ingang onder een glazen dak, de galerij loopt langs de voorgevel en de kaartenkamer bewaart kaarten die te kwetsbaar zijn om te tonen. Achter de publieke zalen gebeurt het echte werk in het archief en de werkplaats, de kluis bewaart wat te kostbaar is om te laten zien en het café is de enige plek waar iemand harder praat dan fluisteren.
Conservatoren, restauratoren en late donateurs hebben sleutels. De aanwijzingen laten zien wie de zijne gebruikte.
Zo speelt het
Museumborden staan vol objecten. Beelden en vitrines blokkeren hun vakje, dus lange galerijen houden soms maar een paar vrije vakjes over. Op bankjes kun je zitten, en vaak zijn ze de enige plek waar iemand „op” iets kan zijn. De kluis en de kaartenkamer zijn klein, goede plekken om te beginnen.
Omdat zoveel vakjes geblokkeerd zijn, zijn „naast”-aanwijzingen hier sterk. Iemand naast een beeld heeft maar een handvol vakjes om uit te kiezen, en vaak past er maar één bij alle andere regels.
