Nergens heen
De Oceaanstomer is een klein dorp dat drijft. De kapitein blijft op de brug en in de navigatiekamer erachter, de passagiers eten in de eetzaal en halen een frisse neus op het promenadedek, en in de lounge wordt gekaart tot de stewards de lampen dimmen. Onder de waterlijn koelt de kombuis nooit af, in de machinekamer hoor je jezelf niet denken en het ruim staat vol hutkoffers die van niemand op de passagierslijst zijn.
Tussen twee havens stapt niemand in of uit. Iedereen die het gedaan kan hebben, is nog aan boord, en de aanwijzingen weten waar elk van hen was.
Zo speelt het
Twee plekken hier zijn dekken: mensen staan "op de brug" of "op het promenadedek", nooit erin, en zo lezen de aanwijzingen ook. Het promenadedek is vaak een lange strook langs de rand van het bord, dus zodra je er iemand op zet, gaat de rest van die rij of kolom dicht. Op ligstoelen, bankjes en kooien kun je zitten. Kisten, vaten, hutkoffers en een enkel anker blokkeren hun vakje, waardoor het ruim en de kombuis krapper zijn dan ze lijken.
Begin bij de navigatiekamer of de machinekamer, meestal de kleine kamers, en laat één plaatsing daar een kolom beslissen.
