Een dag op het ritme van de klokken
De Abdij leeft volgens een rooster dat ouder is dan de spoorweg. De klokkentoren roept iedereen naar de kapel, in de refter wordt zwijgend gegeten en de kloostergang is een vierkante wandeling rond een tuin waar je heen gaat om na te denken. De bibliotheek bewaart boeken die aan hun planken vastgeketend zijn, de slaapzaal is koud en lang, en in de crypte onder de kapel gaat niemand zonder lamp.
Gasten zijn welkom, maar ze worden in de gaten gehouden. Alle bezoekers kwamen voor de rust, en een van hen heeft die verstoord.
Zo speelt het
Borden in de Abdij hebben vaak een vierkante kamer in het midden, de kloostergang, met de andere kamers eromheen. Een kamer in het midden raakt veel rijen en kolommen, dus een aanwijzing die iemand buiten de kloostergang houdt, helpt vaak meer dan een die hem erin zet. Kerkbanken vullen de kapel en je kunt erop zitten, beelden blokkeren hun vakje en in de tuin staan struiken en een fontein.
Houd de hoeken in de gaten. De klokkentoren en de crypte liggen daar vaak, en een hoekaanwijzing kan iemand meteen plaatsen.
